ระยะห่างของบ้านกับโรงเรียน ปัญหาที่มีในเด็กนักเรียนทั่วโลก

 ในทุก ๆ ปีเรามักจะได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับการดั้นด้นเดินทางเป็นระยะทางนับสิบกิโลเมตรของเด็ก ๆ เพื่อไปเรียนหนังสือที่โรงเรียน ส่วนมากเราก็จะได้ยินข่าวในลักษณะนี้เกิดขึ้นกับประเทศในแถบเอเชีย อเมริกากลาง แอฟริกา โดยในครั้งนี้เราจะโฟกัสไปที่ฟิลิปปินส์ อินเดีย ไทย หรือว่าประเทศยักษ์ใหญ่อย่างจีน ที่แม้จะมีขนาดเมืองที่ใหญ่ มีการเจริญเติบโตของเมืองอย่างก้าวกระโดด แต่ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางสังคมและการเข้าถึงการศึกษาชองเด็ก ๆ ในแถบชนบทยังเป็นเรื่องที่ยากที่จะแก้ปัญหา                 ก่อนหน้านี้ที่ฟิลิปปินส์ หลายคนคงเคยได้ยินข่าวเด็กนักเรียนต้องออกแรงว่ายน้ำในตอนเช้าในบางจุดที่อยู่ระหว่างทาง เพื่อไปที่โรงเรียน

 ในทุก ๆ ปีเรามักจะได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับการดั้นด้นเดินทางเป็นระยะทางนับสิบกิโลเมตรของเด็ก ๆ เพื่อไปเรียนหนังสือที่โรงเรียน ส่วนมากเราก็จะได้ยินข่าวในลักษณะนี้เกิดขึ้นกับประเทศในแถบเอเชีย อเมริกากลาง แอฟริกา โดยในครั้งนี้เราจะโฟกัสไปที่ฟิลิปปินส์ อินเดีย ไทย หรือว่าประเทศยักษ์ใหญ่อย่างจีน ที่แม้จะมีขนาดเมืองที่ใหญ่ มีการเจริญเติบโตของเมืองอย่างก้าวกระโดด แต่ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางสังคมและการเข้าถึงการศึกษาชองเด็ก ๆ ในแถบชนบทยังเป็นเรื่องที่ยากที่จะแก้ปัญหา

                ก่อนหน้านี้ที่ฟิลิปปินส์ หลายคนคงเคยได้ยินข่าวเด็กนักเรียนต้องออกแรงว่ายน้ำในตอนเช้าในบางจุดที่อยู่ระหว่างทาง เพื่อไปที่โรงเรียน ซึ่งแม่ของเด็กเหล่านั้นบอกกับผู้สื่อข่าวว่า กระเป๋า สมุด และกระดาษของพวกเขามักจะเปียกอยู่เป็นประจำ ถ้าหากวันไหนไม่ได้หาถุงพลาสติกเตรียมไว้ห่อแล้วล่ะก็ พอถึงเวลาที่เด็ก ๆ กลับมาที่บ้านก็เป็นอันต้องเอาของพวกนั้นไปแขวนทิ้งไว้จนกว่าจะแห้ง

                มีเด็กจำนวนไม่น้อยที่ฟิลิปปินส์ ที่พวกเขาเรียนไม่จบเพราะปัญหาการเดินทางที่ยากลำบากในแต่ละวัน เป็นเรื่องปกติที่เด็ก ๆ ไม่สามารถไปเรียนได้ทุกวันในแต่ละเทอม ซึ่งมันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าสำหรับเด็ก ๆ และครอบครัวของพวกเขา ผู้ปกครองล้วนอยากให้เด็กได้เรียนหนังสือ เพราะนั่นคืออนาคตที่สำคัญกับชีวิตของตัวเขาเอง แต่อย่างน้อย ๆ ก็มีข่าวดีอยู่บ้างก็คือเด็กเหล่านี้ได้รับการช่วยเหลือ โดยมีการบริจาคเรือพาย เพื่อไม่ให้เด็ก ๆ ต้องว่ายน้ำไปกลับ หรือเอาหินไปเล่นเกมส์ยิงปลาในช่วงที่ฝนตกหนัก ซึ่งลำบากในการเดินทาง อีกทั้งเสี่ยงต่อความปลอดภัยเหมือนเมื่อก่อน 

                ที่อินเดีย มีเด็กนักเรียนต้องใช้เวลาเดินเท้าไปโรงเรียนไปกลับเป็นระยะทางประมาณ 60 กิโลเมตร แน่นอนว่าส่งผลกระทบต่อสุขภาพโดยตรง ต้องเหนื่อยกับการเดินทางในแต่ละวัน จนส่งผลให้เกิดอาการล้าจากการเดินทาง และทำให้ไม่สามารถไปเรียนได้ทุกวัน ซึ่งในประเทศจีนรวมไปถึงที่ไทยก็มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยเช่นกัน ไม่ทราบว่าที่จีนมีการแก้ปัญหาในเรื่องนี้อย่างไร แต่ที่ไทยเคยมีเหตุการณ์แบบนี้ และแก้ปัญหาโดยการให้เด็กได้เข้ามาพักอาศัยอยู่ในพื้นที่ใกล้โรงเรียนมากขึ้น ซึ่งก็ถือเป็นวิธีการที่ช่วยแก้ปัญหาได้ดีในระดับนึง 

                แต่เมื่อมองที่ภาพกว้างกว่านั้นจะพบว่า ปัญหาที่เกิดขึ้น ส่วนหนึ่งมาจากจำนวนโรงเรียนและบุคลากรครูที่ยังคงขาดแคลนในหลายพื้นที่ มีจำนวนไม่เพียงพอ และไม่ใช่แค่ที่ไทยเท่านั้น ยังมีอีกหลายแห่งบนโลกที่ประสบปัญหาที่ว่านี้ แล้วก็ดูเหมือนว่าจะยังคงมีเรื่องแบบนี้ต่อไป เพราะการแก้ปัญหาส่วนใหญ่ที่ใช้ เพียงแค่ช่วยบรรเทาทุกข์มากกว่าจะเป็นการแก้ปัญหาอย่างยั่งยืน

อ้างอิง : https://www.hongpakkroo.com/3940.html||https://www.hongpakkroo.com/3940.html

โพสต์โดย : เอกกมล วงศ์บุตร

MCP กฤตภาคออนไลน์

Leave a Reply